به گزارش آنا خبر، اَحَبُّکُمْ اِلَى اللّه ِ اَحْسَنُکُمْ اَخْلاقا؛ محبوب‌ترین ترین شما در نزد خدا، خوش اخلاق ترین شماست. “پیامبر صلی الله علیه و آله”

حسن خلق و گشاده رویی با مردم چالشی است که این روزها با آن روبرو هستیم. در خیابان، دانشگاه و محل کار با آدم‌های اخمویی مواجه می‌باشیم که اگر خدای نکرده چیزی بر خلاف میل‌شان انجام شود آن چهره عبوس نقاب از صورت برمی‌دارد و به یک چهره عصبی و آماده حمله مبدل می‌گردد.

خدایی نکرده اگر تاکسی وسط مسیر جای بدی نگه دارد که مسافری سوار یا پیاده کند چشمتان روز بد نبیند اگر دوتا ماشین پشت سرش بمانند با هجمه بوق‌ها و فحش‌ها مواجه خواهد شد وعلاوه بر شکستن دیوار صوتی با آن صدای گوش‌خراش بوق‌ها باید با تمام قوا گوش‌هایتان را بگیرید تا چند فحش جدید یاد نگیرید! در این میان هم کسی نیست بگوید که به کجای زندگی با این شتاب حرکت می‌کنید که به خاطر چند ثانیه دیرکرد این‌چنین تغییر آداب می‌دهید.

در دانشگاه و محل کارتان اگر اشتباهی از شما یا طرف مقابلتان سر بزند و هنگام رد شدن تنه‌ای به کسی زده شود که واویلاست. باید خودتان را آماده برای گلاویز شدن با طرف مقابلتان کنید و اگر هم سعه صدر طرفین بالا باشد به یک حرف و پشت چشم نازک کردن بسنده نمایند از مواهب الهی است.

اما چه شد که به اینجا رسیدیم؟ کسانی که به اخلاق و مهربانی معروف بوده‌اند و تمام توصیه‌های دین‌شان بر خوش خلقی با مردم استوار بوده است چه شد که تبدیل شدند به آدم‌های بی‌طاقتی که اگر کسی به آنها بگوید بالای چشمتان ابروست آماده جنگ می‌شوند و چشم‌هایشان را بر روی اخلاق و اخلاق مداری می‌بندند؟

با هرکسی که حرف میزنی می‌گوید ای بابا دلتان خوش است، در این بازار بیکاری و مشکلات خوش اخلاقی سیری چند؟ مگر می‌شود این همه مشکلات را دید و همچنان لبخند زد؟ بله می‌شود! می‌شود که شما به خاطر چند ثانیه پشت چراغ قرمز ماندن به زمین و زمان فحش ندهید، می‌شود وقتی کسی از شما آدرس مکانی را پرسید بدون اخم و منتی که بر سر آن بیچاره بخت برگشته می‌گذارید با لبخند جواب بدهید، جای دوری نمی‌رود اگر وقتی در تاکسی می‌نشینید یک سلام بدهید و جای دورتری نمی‌رود اگر جواب سلام را بدهید.

اصلا بیایید از امروز تمرین کنیم که لبخند بزنیم، کمتر گلایه کنیم، بیشتر به طرف مقابلمان حق بدهیم و کمتر خودمان را کسی بدانیم تا از دیگران ناراحت شویم. بیایید یاد بگیریم که اگر خوب باشیم اگر شاد باشیم و هزار اگر مثبت دیگر نه تنها حال خودمان خوب می‌شود بلکه حال جامعه مان نیز خوب می‌شود.

نیازی نیست کسی به ما وعده امید و شادی بدهد شادی و خوش اخلاقی از درون ما شروع می‌شود و اگر این حسن خلق در جامعه رواج پیدا کند بی شک مدینه فاضله‌ای که به دنبال آن می‌گردیم با دستان خودمان ساخته می‌شود.